حاجی فیروز های تهران. در استانه ی بهار ۸۷

برای مسعود تمیمی که دلی دارد به وسعت دریا و
ترانه هایی که هنوز هم می تواند شب را روز  کند.

" موطن ادمی را بر هیچ نقشه ای نشانی نیست.
موطن ادمی تنها در قلب کسانی است که دوستش دارند. "

                                                                                                        ( مارگوت بیکل) 

" این گل رنگ است
شکفته تا جهان را بیاراید
قانونی هست که چیدن آن را منع می کند
ورنه دیگر جهان سحر انگیز نخواهد بود
و دوباره سپید و سیاه خواهد شد."

                                                                         ( یک دختر بچه کودکستانی )

 ساحل بوشهر.

وقتی‌ که‌ زنده‌گی‌،
در فاصله‌ی‌ امروز تا فردا
مسیرش‌ را تغییر می‌دهد!

وقتی‌ نقشه‌هایی‌ که‌ کشیده‌یی‌،
در فاصله‌ی‌ امروز تا فردا
چون‌ حباب‌های‌ کوچکی‌ می‌ترکند!

وقتی‌ چیزی‌ که‌ در ظاهر اهمیت‌ داشت‌،
در فاصله‌ی‌ امروز تا فردا
بی‌اهمیت‌ می‌شود!

تنها رها کردن‌ برایت‌ باقی‌ می‌ماندُ
دعوت‌ به‌ مبارزه‌
تا از این‌ دگرگونی‌ِ عظیم‌
جسارت‌ِ راهی‌ شُدن‌ بیابی‌!

                                                                ( مارگوت بیکل)

پانوشت پست قبل و غیره:

" از سنگ هایی که به سمت تو پرتاب می شود قلعه ای بساز و در ان در امان باش. "

                                                                                                                 ( ناشناس )

: hight art

click here 1
click here 2
click here 3
click here 4
click here 5
click here 6
click here 7
click here 8
click here 9

از اخر کلیک کنید.

 عکس های برگزیده  عکاسان ایرانی در سال ۸۶ .
 به انتخاب خبرگزاری فارس.

سخت گرفته اش در اغوش...مرد پولاد پوش
با سرد لبانی استخوانی که از سنگ سخت تر است

نقش می بندد.....نابهنگام...سرد و ارام...
ابدیت یک بوسه را
بر پیکر نحیف فولاد.
سخت گرفته اش در اغوش...مرد پولاد پوش...

                                                                                                               ( احسان )

 اصفهان.زمستان ۸۶

 برای t.u.t.i  که می گوید اگر دوربین دست بگیرد
 حتما از دخترک های گل فروش سر چهارراه عکس خواهد گرفت.

 پانوشت:

 چند روز است دوستی گیر داده که حال خودکشی داری یا نه...می گوید حال می دهد...حالی می دهد ها...
 می خندم...
می خندیم...
دوربینم را بر می دارم . راه می افتیم...
کلی کار دارم...کلی...
می خندم...
می خندیم...
روی سی وسه پل بستنی می خوریم...
می گوید حالی می دهد ها...
می خندم...
می خندیم...

 " وقت برای تلف کردن ندارم. شايد هم روزی آنقدر جسور شوم که بگويم
برای مردن هم وقت ندارم. "

                                                                              ( مانا یاد مهران قاسمی )

 عکسهای مریم مجد  از زنان ایران زمین در سال ۸۶.

...این نیز بگذرد...غمی نیست...

   " وقتي اعتماد من از ريسمان سست عدالت آويزان بود
   و در تمام شهر
   قلب چراغ هاي مرا تکه تکه مي کردند
   وقتي که چشم هاي کودکانه عشق مرا
   با دستمال تيره قانون مي بستند
   و از شقيقه هاي مضطرب آرزوي من
   فواره هاي خون به بيرون مي پاشيد
   چيزي نبود. هيچ چيز بجز تيک تاک ساعت ديواري
   دريافتم : بايد، بايد، بايد
   ديوانه وار دوست بدارم ..."

                                                                       ( فروغ )

 پانوشت:

  حذف شد.

و بالاخره  عکس منصور + صدای یاس ( باید بتونیم... )

این روزها که می گذرد

 شادم

زیرا یک سطر در میان

 آزادم

و می توانم

هرطور و هرکجا که دلم خواست

        جولان دهم

         -در بین این دو خط-

                                                                                 ( مانا یاد قیصر امین پور )

روزنوشت:

حذف شد.

"در اتاقی که به اندازه ی یک تنهایی ست
دل من
که به اندازه ی یک عشق است
به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد
به زوال زیبای گلها در گلدان
و به آواز قناری
که به اندازه ی یک پنجره می خواند....."

                                                              ( فروغ )

برای دلتنگی های یک دوست.

  بوشهر. بهمن ۸۵.سمت چپ دیوار خانه مان است و درخت هایی که هم سن و  سال منند.
  عکس انالوگ می باشد. ISO 100 + FM2 NIKON

 اراک.اذر ۸۶.ساعت ۱ شب.
CANON 30 D .ISO 1600

    HAMM: هنوز نفس می کشیم...عوض می شیم...تاس می شیم...دندونامون می افتن...جوونی و
               ارزوهامون رو از دست می دیم.

     CLOV: پس طبیعت هنوز هم ما رو فراموش نکرده.

                                                                                                    ENDGAME
                                                                                               Samuel Beckett   

 پانوشت پست قبل :

 .....هنوز هم پیدا می شود دل هایی که بزرگی شان به وسعت پرواز است.....هنوز هم.....  

                      "...... اندک جایی برای زیستن 
                   ...... اندک جایی برای مردن
                   و گریز از شهر که با هزار انگشت به وقاحت
                   پاکی آسمان را متهم می کند ."

                                                                                        ( ا ـ  بامداد ) 

پانوشت پست قبل :

" پرنده قلبش ..... برای نقطه شدن تو اوج اسمون پر می کشه... "
درست داشتن همینو می گفتن...
 " در رو باز کنید... "

 با سپاس فراوان از  t.u.t.i ... یاداوری ها و دلواپسی هایش .    

  باغ پرنده ها. بوشهر. محو بودن عکس ها به علت وجود میله های قفس می باشد.   
  همه ی قفس ها پر بود از هم قفس...به جز قفس شاهین شهر ما...تنهای تنها...
 

       " هراس من ـ باری ـ همه از مردن در سرزمينی است
                           که مزد گورکن
                                      از آزادی آدمی
                                                افزون‌تر باشد."

                                                                           ( شاملوی بزرگ )

 لینک مستقیم دریافت شعر های Samuel Taylor Coleridge

 متن داستان ادم کش ها به همراه ترجمه و نقد داستان.

 فیلم ادم کش ها در  you tube.  قسمت اول . قسمت دوم .
 ساخته ی اندره تارکفسکی و جمعا ۲۰ دقیقه می باشد.

 برای دیروز و شاید هم...فرداها... 

                          " ادم ها بال ندارند...
                                 بال ادم ها در قلب شان است."

                                                                                                       ( ناظم حکمت )

  سلام یاسر.خوبی.

  پیشاپیش شرمنده که ارامشت را با نامه هایم به هم میزنم.
  دوستان می پرسند یاسر کیست؟
  چه جوابشان دهم یاسر؟
  دوست...هم تیمی...هم کلاسی...همسایه...؟ کدام یک؟
  فرقی نمی کند.۲ سال و اندی است که بی خبر رفته ای و
  این روزها احساس می کنم در باد صدایم می کنی.
  انجا که هستی وقت کردی "روی ماه خدا را ببوس".
  بگو کارت خیلی درست است ...ای ول.یادت نرود ها.
  به فرشته های مذکر هم سلام گرممان را برسان...باز هم تاکیید می کنم...فقط مذکر ها.
  فردا اینجا یقه مان را می گیرند...که چه کاری با حوری های بهشتی داشته ای؟
 به قول اقای لنگرودی :

  نور بسیار و شادی ایی جاودانه از ان تو.

                                                                                            تصدقت. قربانت: احسان از زمین.

برای یاسر که گفتند ان روز در اتش سوخت.

 سلام یاسر.خوبی.
  بگو ببینم پسر انجا چه خبر است؟ می گویند خدا خوابش برده.....راست است؟
  دیروز صبح و ظهر امتحان داشتیم.قبل از امتحان خاطره ی خنده هایت همچو اوار بر سرم فرو ریخت.
 به زور خود را سر جلسه رساندم.باور کن.این روزها هرچیزی یک چیزی کم دارد.به هر چه دل می بندی
 همه اش باد است.باد اما هر انچه را اندوخته ای به یغما می برد.فریادت را هم.
 احوالمان همان است که بود.خوش به حالت که نبودی.امسال سرما غنچه های درخت گیلاس مان را جوانمرگ کرد.جماعت خوشه چین را نه از سرما و نه از گرما هراسی نیست. ثواب جمع می کنند.
 چوپان ها رفیق گرمابه ی گرگان شده اند.یادش به خیر ترانه های قناری را...همه جا پر شده از پایکوبی
گرگان.سمفونی مرگ می خوانند.همه را هم از حفظ اند.
 زمین شکم دریده سیری نمی شناسد.هر چه ادم می خورد (و اصولا انهایی را هم می خورد که خوش طمع ترند) حریص تر می شود.این روزها جای سبزه و بنفشه خارزار قی می کند.
 اینجا که باشی خشکی لب ها رهایت نمی کند.و عطش لبخند که تمامی ندارد.انجا که هستی
 اسوده و بی پروا به روزگار ما بخند.«ديگر هر راهي که برويم / به وداع مي رسد.». فصلی برای
 عاشقی هم نمانده.خیابان ها پر است از ادمک هایی با صورتک هایی تاول زده.
جای بوسه های دروغین است یاسر.تاول می زند...تاول هایی چرکین.این روزها دریا هم طوفانی است.می خواهم به دریا زنم. دلتنگ روزهای شیدایی ام یاسر.یادت که می اید ان روزها را.تو عاشق دریبل زدن بودی...بیشتر بگویم؟
 زمین فوتبال روبروی دانشگاه...من...تو...او...ما...شما...ایشان.همه را دریبل می زدی و به ریش تور دروازه می خندیدی.ان روز در ان همهمه ی اتش مرگ را هم دریبل زدی.
 راستش هنوز هم حسودیم می شود که همه ی این بازی ها را گذاشتی و بی خبر رفتی.
 "شرمم کشد که بی تو نفس میکشم هنوز..."
 یادت ابراهیمی است که بر اتش می خندد.
 خاطره ات ققنوسی است باز امده از فراز خاکستر.
 قلبمان حالا که نیستی گر گرفته...با تو ام یاسر...می بینی از ان بالا...گر گرفته.
 چشم هایت را ( که اتش ان را از ما ربود ) از دور می بوسم.خنده هایت جاودانه باد.
و من دیدارت را...ایستاده بر این معبر یخ زده...خیره به ادوار...دل به راهم...
شرمم کشد...

                                                                                                  احسان. بهمن ۸۶