"خوار شدم، ذليل شدم، سوختم. از آدميان گريختم، به صحرا پناه بردم. گريستم، تلخ گريستم، خون گريستم. سال‌ها چو مجنونان از پی باد دويدم. ستارگان را شاهد گرفتم. بت شکستم، بر خورشيد سجده کردم. جان دادم. آيين نفرت آموختم، شکستم، شکاندم، آتش زدم، ويران کردم. سکوت دانستم. سال‌‌ها لب فرو بستم، دم برنياوردم. حال بازگشته‌ام، هنوز سر در سودايت دارم." 

                                                                                                        ( میرزا پیکوفسکی)

 از مجموعه عکس های فیلم جستجوگر.
 تهران.پارک نشاط.

". درباره ی مردی‌‌ که جامی جادویی رو پیدا می کنه و شنیده بوده که اگه توی جام گریه کنه اشک هاش 
  به مروارید تبدیل می شه.
  مرد خیلی فقیر بود.
  اخر داستان مرد روی کوهی از مروارید میشینه.با یه چاقوی خونی توی دستش و پیکر بی جون زنش توی بغلش.

  .. اونو کشت؟

  . اره حسن.

 .. پس گریه کرد و پول دار شد.چرا مجبور شد زنش بکشه؟

 . چون هر قطره اشک مرد به مروارید تبدیل میشد.

 .. ولی چرا یه پیاز رو بو نکرد؟"

بادبادک باز. نوشته ی خالد حسینی. کارگردان مارک فارستر.

 ترجمه ی خودم از متن فیلم.

روزنوشت:

دلتنگ وبلاگ شده بودم.
لب تاپ همراهم نیست و فوتو شاپ هم در دسترسم پیدا نمی شود.
مجبور شدم از عکس های قدیمی استفاده کنم.کلی عکس دارم برای وبلاگ اما...
این روزها سر صحنه فیلمبرداری فیلم "جستجوگر" هستیم.
۴ ساعت خواب ارزویی است که این روزها چو باد از من می گریزد.
کار سنگین تر از ان چیزی است که فکرش را می کردم.
درس های ترم ۲ فوق لیسانس...مسافرت ها...ترجمه ها...وقت کمی می ماند نه.
 

" یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌وار
پای آن سرو روان، اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود
عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم

چون سرشک از شوق بودم خاکبوس درگهی
چون غبار از شوق، سر بر آستانی داشتم

در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود
در زمین با ماه و پروین، آسمانی داشتم

درد بی‌عشقی ز جانم برده طاقت
ورنه من داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

بلبل طبعم کنون باشد ز تنهایی خموش
نغمه‌ها بودی مرا تا همزبانی داشتم."

                                            رهی معیری

برای تلخترین روز عمرم.

اراک.بهار ۸۷

زخم سر باز 

گلوله سینه اش را شکافته.
قلبش اما می زند.دمادم. قلبش را که...
سرخی لبهایش را خاک ربوده. لبهایش را که...
پاهایش دیگر حسی  ندارد. پاهایش را که...
اغوشش را سراسر خون گرفته. اغوشش را که...
روشنی چشمهایش افتاب  را به سخره گرفته.
از دور می اید مرد پوتین پوش.  با قدم هایش.
رقص مرگ است قدم هایش بر پیکر افیون زده ی خاک ملتهب.
حالا هرچه می خواهد بر زخمش پا بگذارد...
گلوله سینه اش را شکافته...

                                                                      احسان. بهار ۸۷

" راهی به سوی خوشبختی نیست.خوشبختی خود راه است."  

                                                                                                          ( دالایی لاما )  

 تهران.پل کریم خان.

 تهران.میدان انقلاب.دخترک فال فروش.

" ما ان شقایقیم  که با داغ زنده ایم."

                                                        (حضرت حافظ )

"من زندگی را خواب می بینم
من رویایم را زندگی می کنم
      من حقیقت را زندگی می کنم ."

                                   ( شاعر ازادی احمد شاملو )

درد را از هر طرف که بخوانی درد است...
نان را...
داد را...
دید را...
دود را...
اقا را...
دزد را...
گرگ را...
کشک را... 
هم...